zondag 11 september 2011

Mijn studie-uitje

Gisteren had ik een studie-uitje. Ik wist het zelf niet, wel wist ik dat we naar "Magny-Cours" zouden, maar wat dat inhield?? Voor vertrek zag ik mijn boer druk doen met voorbereidingen zodat er niets mis zou kunnen gaan tijdens onze afwezigheid (extra hekken dicht, waterbakken controleren etc.) en toen ik heel lief vroeg of hij het niet rustiger vond als ik maar thuis bleef, kreeg ik een verontwaardigd: 'Ik weet hoe het daar is, het gaat erom dat jij die beesten ziet, dat je kan zien en leren waar kopers op letten, wat ze willen, hoe jij die kalveren daar ziet ten opzichte van onze hier thuis'


Oeps, oké. Maar wat is dat Magny-Cours dan precies?

'Het is een concours voor kalveren tot 10 maanden en 's middags een echte veiling.' Precies. Goed.

Na een prachtige rit door ons Morvan en een stuk snelweg in een plattere wereld kwamen we aan bij het spektakel. Uiteraard vond ik het eerst alleen maar zielig; die kalveren lopen nog bij hun mama en ze moesten nu een hele dag zonder lekkere melk en lik-over-de-bol. Sommigen vonden het maar niets. Maar ja, ik zag ook wel dat ze oud genoeg waren om een dagje van huis te zijn en ze hadden lekker te eten en te drinken dus mischien deden ze ook wel een beetje aan aanstelleritis.......


Want oké, niets zo fijn als lekker met mama knuffelen, maar de prinsesse-behandeling die ze gisteren kregen, zullen ze ook niet elke dag hebben! Boeren, zelf netjes opgedirkt met witte blouse of shirt, deden niets anders dan hun lieveling borstelen, poetsen, manicuren, van eten en drinken voorzien, billen afvegen, poep snel wegscheppen, alles om hun prins(es)je op zijn/haar mooist te tonen.






Het concours hebben we gemist; toen we aankwamen hingen er overal al bordjes met welke prijs in welke categorie het beestje had gewonnen en stonden een aantal stiertjes versierd met llinten. Maar voor mij kwam nu de eerste test: 'hoe zien ze eruit ten opzichte van onze beesten?' Die vond ik makkelijk: precies gelijk! Ojee, tot ik even beter keek; onze beesten van die afmetingen waren wel 3 tot 6 maanden ouder dan wat ik hier zag! Potverdorie; hier kijk, deze is even oud als Gaston die in maart geboren is, maar ziet er net zo mooi en groot uit als Felix van september! Hoe kan dat nu?

Daar ging mijn opgeheven kin en rechte rug........ voor onze omgeving; de schrale Morvan, hebben wij mooie grote dikke stevige koeien, maar het zijn helaas nog wel sulletjes als je ze vergelijkt met de top van Frankrijk..... Nu weet ik dat als wij onze Gastonnen en Felixen ook elke dag 6 kilo van de duurste krachtvoer zouden geven, dat ze een stuk groter en dikker zouden zijn, maar voordat wij zo'n mooi bordje kunnen winnen, moeten we nog een tijdje langer goed fokken!

Maar ja, voor die dure krachtvoer korrels moet je ook je beesten duur kunnen verkopen (anders is het onbetaalbaar) en dat festijn begon na ons kopje koffie.

En daar heb ik de eerste minuten met open mond gekeken! Gelukkig zat er een oud omaatje naast mij, met wie ik me samen heb kunnen verbazen over de veilingprijzen; voor haar net zo onbegrijpelijk als voor mij...

De boer komt met een hulpje die de staart in de gaten houdt (tsja, ook de mooiste stiertjes willen soms midden in de ring poepen en dat met de eigen staart afvegen. En dat is geen visiteplaatje dus terwijl meneer poept, moet het hulpje de staart omhoog houden, direct de billen afvegen en de haartjes weer wat bijkammen. Ja, ik moest er ook om lachen hoor!) en de veilingmeester verteld eerst iets over het kalf en zijn afkomst. En dan begint het bieden. De boer, stier en hulpje lopen rondjes in de ring terwijl de veilingmeester onverstaanbaar de geboden prijs roept. Gelukkig werd het ook op scherm getoond. Aan elke kant van de ring stonden vrouwen goed op te letten en als iemand zijn hand opstak riepen ze heel hard 'whow!'. Zo wist iedereen dat er geboden was, en ging er weer 200 euro bij de prijs op. Het bieden begint bij een bedrag waar wij bijna 2 stiertjes voor verkopen!


video


Oké, ik snap ook dat als je een mooie stier hebt, je dus ook mooie nakomelingen hebt die je voor meer geld kan verkopen, dus een bedrag van 3000 euro of meer is verschrikkelijk veel maar ik snap dat je dat uiteindelijk wel weer terug kan verdienen.

En toen kwam Goliath. Goliath had wel al op het concours de eerste prijs gewonnen maar dat dat inhield dat hij net zo duur werd als een nieuwe luxe auto, dat was onwerkelijk........!


Mijn boer kon me vertellen dat zo'n Goliath wel gekocht wordt door bijvoorbeeld 5 boeren samen die dan allemaal sperma-rietjes van de "koning van Magny-Cours" kunnen gebruiken. Dat maakt het iets begrijpelijker, maar voor mij was het een studie-uitje in het kader 'over-the-top'.

Gelukkig reden we op de terugweg weer tussen de bossen en en de kleine weilandjes met koetjes van normale tot schrale afmetingen om bij thuiskomst in gedachte onze Felixen en Gastonnen een knuffel te geven en ze te vertellen dat IK ze heel mooi en lief vind, ook al zullen ze nog geen tien procent opbrengen van wat Goliath heeft opgebracht!

1 opmerking:

  1. wat een gedoe he? ben blij dat je met je felix en gaston heel blij bent, geniet er maar van , liefs marion

    BeantwoordenVerwijderen

Laat gerust je reactie achter!